İzleyenler,duyanlar hatırlayacaklardır Nevruz Dede’yi.Yüzünde Türklüğün derin asaleti,halinde o naif İstanbul beyefendiliği,yüreğinde ki inanılmaz Türkiye hasreti…İlk önce Seyfullah Türksoy’un hazırladığı Türksoy’la İpekyolu programıyla tanıdık O’nu.

      Birinci Dünya Savaşı yıllarında subay olan babası Nimetullah Bey’le Kafkas cephesine gitmiş daha 7-8 yaşlarındayken.Harp hali babasıyla birbirini kaybetmiş,yıllarca ulaşamamışlar birbirlerine.Türlü türlü sebeplerden gelememiş vatanına Nevruz Dede.Sovyet zindanlarında geçen yıllar,sürgünler,işkenceler,daha neler neler. O’nu Bakü’deki bir apartman dairesinde bulduğunda Seyfullah Türksoy ve İstanbul’dan geldiğini öğrendiğinde misafirlerinin mübarek yüzünden büyük bir sevinç okunuyor,gözlerinden 90 yılın özlemi yanaklarına süzülüyordu.’’Ben sizi iyi karşılayamadım’’ diyordu, Nevruz Dede.Bağrına basıyor,ağlıyordu.Evinin duvarlarını kendi yaptığı yağlıboya İstanbul resimleri süslüyordu.

      Her haliyle bizlerin ancak kitaplarda okuyabileceğimizi sandığımız,uzaklarda kaldığını düşündüğümüz bir şeyleri hatırlatıverdi Nevruz Dede.

      Sık sık şu sözünü tekrarlıyordu:’’Her milletin yahşı-yamanı (iyisi-kötüsü) var.Ama Türk milletinin yamanı(kötüsü) yoktur.’’Ah Nevruz Dedem ahh…

      Türksoy’la İpekyolu’nun İstanbul’a getirdiği Nevruz Dede’nin uçaktan iner inmez yaptığı ilk iş hasretiyle kavrulduğu vatan toprağına kapanıp öpmek olmuştu.Doğup büyüdüğü yerleri gezerken gözleri yaşlı,uçacak kadar mutluydu.Onu televizyondan tanıyanlar elini öpmek için kuyruk oluşturuyor,O’da herkesle tek tek ilgileniyordu.Her cümlesi Türk’e muhabbet,her sözü vatana sadakatti.Türk diyor,Türkiye diyor,ağlıyor,ağlıyordu.

      Hep söylenir,Türkiye dışarıdan bilhassa doğudan heybetli görünür diye.Türkiye heybetli görünür,görünmesine de,Nevruz Dede’nin şahsında Türklük o kadar muhteşem duruyordu ki…tarifi imkansız.Heybet,zarafet,muhabbet…Sanki Türklüğün binlerce yıllık birikimi 98 yaşındaki bir pir-i fanide şaha kalkmış,dünyaya meydan okuyordu.

       Bir kaç yıl evvel kaybettik O’nu.İstanbul’a kavuşmasından biraz sonra.Uzun boylu,heybetli,kalpaklı,nur yüzlü bu adamı neden mi anlattım sizlere ?Hem de siyaset,ekonomi,magazin bu kadar yoğunken. Çünkü Nevruz Dede ve O’nun gibiler Türklüğün tek kutuplu küreselleşmeye,yozlaşmaya,adaletsizliğe,kültürel sömürüye başkaldırı sembolleridir.Milletçe ortak değerlerimizdir.Baş tacımızdırlar.Onlar varsa bizler varız,onlar yoksa yokuzdur.

       Şimdilerde bakıyorum da Nevruz Dede’ler çok azaldı.Türklüğe karşılıksız ölümüne muhabbet,milletin benliğinde erimek,vatan deyip hıçkırıklara boğulmak pek görülür şey değil. Ama umutsuz değiliz. Nevruz Dede’lerin temsil ettiği yüce Türk ruhu Türk coğrafyasında bir yerlerde yaşıyor.Ve bu ruh yaşadıkça daima her şeyi değiştirebilecek kudret bizimle olacaktır.

0 Yorumlar