M.Çınar ÇETİNKAYA 

     Öncelikle, Star TV de yaptığı başarılı gösterilerinden ve Tirebolu adını, her kesime tanıtmasından dolayı, “Yeniköy Kolbastı Ekibi” ne bu satırlardan çok teşekkürler ediyorum.

     Biz seyirciler, gösteri sonrası duygu yüklü anlar yaşarken, aniden karşımıza, “Kolbastı oyunları Trabzon’a aittir” gibi tenkitler çıkınca, sevinçlerimizi doyasıya yaşayamadık.. Bu sataşmanın sonrası, Kolbastı oyunları yok buranındır, yok şuranındır gibilerinden, geniş bir tartışma konusu, medya sayfalarında yer almaya başladı.

Tüm kızlar bana  hain bir bakış atıyorlar, ben gülücükler gönderiyorum ve önümde oturan gencin kulağına eğilerek  soruyorum.
Yav birader sizler Türkiye’nin neresindensiniz? Hangi şehrin gurubusunuz.?
Cevap yok ! Türküye devam
“Kızım seni Bahri’ye vereyim mi?
Bu arada Fransız dostlarım benim kolumdan çekiştirerek masadan uzaklaştırmaya çalışıyorlar
Kızlar cevap veriyor
“İstemem babacığım istemem
Onun adı Bahri
Çekilmez hiç kâhrı
İstemem babacığım istemem”
Fransız dostlarıma dönüyorum. ”Bırakın beni çekiştirmeyi burada milletime kavuşmuşum bekleyin diyorum, Bu sefer türkü söyleyen başka bir kıza soruyorum
Arkadaşım sizler hangi gurupsunuz nereden geldiniz.? Tık yok.
Türküye devam ediyoruz
“Kızım seni Yaşar’a vereyim mi?
İstemem babacığım istemem
Onun adı Yaşar
Alır beni boşar
İstemem babacığım istemem”
Kızlar hem söylüyor, hem bana  kem gözlerle bakıyorlar.
Yemekler dağıtılıyor, tüm salon yemeden türküye eşlik ediyorlar.
Haydi erkekler !
“Kızım seni sarhoşa vereyim mi?
Bastırın kızlar !
“İsterim babacığım isterim
Onun adı sarhoş
Sarar beni bir hoş
İsterim babacığım isterim
Onun adı sarhoş sever beni pek hoş
İsterim babacığım isterim
Türkü bitiminde salonda müthiş bir alkış tufanı, bravo sesleri, herkes ayakta
Fransız dostlarıma dönerek, İşte Türkiye, işte müziğimiz diye haykırıyorum
Fransızların suratı asık
Aniden önümde oturan kız ayağa kalkarak, bir elinde yemek bıçağı ile bana dönerek
“Je n’aime pas les Turc (Türkleri sevmiyorum) diye çığlık atıyor. Anlamadığım bir takım sözler sarfediyor. (Herhalde küfür ediyor) Salonda çıt yok. Kız bana bıçak sallıyor, Fransızlar beni çekiştiriyor, masada ki diğer gençler kızın önünü kapatmaya çalışıyor, yani benim nedenini anlamadığım tam bir karmaşa yaşanıyor. Ben gençlere dönüyorum“ Bu bir şaka mı? diyorum” Gençler beni masalarına davet ediyorlar. Fransız arkadaşlarımla beraber oturuyoruz.
“Bizler Ermeniyiz. Lübnan devleti adına bu festivale katıldık”
Cahil cahil soruyorum
“Sizin kendi devletiniz var iken neden Lübnan adına katılıyorsunuz.?
“Türkler bizim atalarımızı Anadolu’dan Suriye ve Lübnan’a sürdüğünü ve yollarda 1,5 milyon Ermeninin öldüğünü bilmiyormusun? Dedelerimiz Lübnan’a yerleşmişler. Bizler evlerimizde her zaman Türkçe konuşuruz. Bizler, dedelerimizin ve ninelerimizin gözyaşları içersinde  büyüdük.”
Ben gerçekten, üniversite talebesi olmama ve tarihi çok sevmeme rağmen, o ana kadar Tehcir olayını  pek bilmiyordum Sadece dedemden dinlediğim kadarıyla Karadeniz’de, Türk ve Rum kavgalarını bilirdim.
“Ben bu durumun ve nedenlerini ve ne şekilde olduğunu gerçekten bilmiyorum. Ama bulunduğumuz bu  festivalin amaçları doğrultusunda birbirimizi sevmemizin gerekliliğine inanıyorum”
Ayağa kalkıyorum ve bana bıçak çeken kızın yanına geliyorum
“Bizle genciz. Geçmişi tarihe bırakalım, gel barışalım, öpüşelim” diyorum.
Kız mahcup, geri çekilmek istiyor.
Tüm masadakiler tempo tutuyor “Öp, öp, öp”
Kızı tutup, yanaklarından öpüyorum. Bizleri seyrederken yemekleri soğuyan masalardan çok büyük bir alkış geliyor
Bu gurup mensuplarıyla, daha sonra ki günlerde  güzel arkadaşlıklar kuruyorum. Beni ilk gösterilerine getiriyorlar. Oyunlarını seyrederken gene büyük bir şaşkınlık yaşıyorum.
Lübnan ekibi olarak kızlar İstanbul çiftetellisini harika bir şekilde oynuyorlar
Erkekler, bizlerin Şeyh-Şamil diye oynadığımız Kafkas  oyunlarını oynuyorlar
Kızlı, erkekli, Kafkas yöresinin o heyecan verici oyunlarını oynuyorlar
Gösteriden sonra Ermeni arkadaşlara soruyorum
“Yahu oyunlarımızı çalıp, burada Lübnan oyunları olarak nasıl oynarsınız?
“Kim kimin oyunlarını çalmış acaba? Bu oyunları bir millete mal edemezsiniz. Bu oyunlar yöresel olup, o yörede yaşayan çeşitli etnik  guruplar  bu oyunları doğal olarak oynayabilirler”
Ertesi günün akşamı, SSCB  adına festivale katılan Tiflis Halk Dansları gurubunu seyrediyorum Biz Gürcüyüz diyorlar Kafkas oyunlarını oynuyorlar
Yunanlılar horon tepiyorlar, başka bir ekibi zeybek oynuyor. Suriyeliler Urfa yöresi oyunları oynuyorlar. Örnekleri uzatmak mümkün.
Daha sonra ki yaşantımda yaptığım halk oyunları araştırmalarımda, zeybek oyunları, horon, Trakya oyunları, barlar, halaylar, Anadolu’da yerleşik veya Anadolu’ya sonradan gelen Çeçenlerin, Çerkezlerin, Gürcülerin, Kürtlerin, Trakyalıların vb zengin, etnik  kültürlerine sahip olduklarını görüyorum.. Hiçbir şehir, bu oyun bizim şehrin oyunudur diyemez. Ancak o oyunu o şehirden bir ekip oynayabilir ve ismini de oyunun değil, ekibin ismi olarak belirtebilir. Aynen” Yeniköy Kolbastı Ekibi “gibi
Kalın sağlıcakla

0 Yorumlar